ఆరిపోయిన దేహంలోంచి
మళ్లీ ఊపిరి మొలకెత్తినట్టు
ఈ దేశపు శిథిలాల పైన
రేపటి నినాదంలా
ఒక బాల్యపు నవ్వు
కాలిపోయిన కాగితపు బూడిదలా
ఆకాశమంతా పరుచుకున్న మేఘాల కింద
ఎప్పుడో దాచుకున్న వాన వాసన
మేల్కొంటున్న చప్పుడు
వెళ్లిన వాళ్లు రారని తెలిసినా
నేను వేచి చూస్తున్నది
ఆ నిశ్శబ్ద దారుల్లో
కొత్త అడుగుల శబ్దం కోసం
రచ్చబండమీద
ఏళ్లుగా ఆగిపోయిన కథకు
మళ్లీ ఎవరో తెర తీస్తారని కాదు
కొత్త మనుషులు
తమ కథను తామే
మొదలుపెడతారని
చిల్లులు పడ్డ జ్ఞాపకాలను
తాకిన ప్రతిసారీ
పాత గాయాల నుంచే
జనించే కొత్త ఊపిరి
ఎవరూ చదవని కవితలో
చివరి పాదం తర్వాత మిగిలిన ఖాళీ
ముగింపు కాదు
ఇంకా రాయాల్సిన కథ కోసం
కాలం మిగిల్చిన చోటు
ఇప్పుడు
నన్ను దాటి వెళ్లిన కాలాన్ని
వెనక్కి పిలవను
ఆ ఖాళీ పేజీ మీదే
కొత్త అక్షరాలు రాస్తాను
ఎందుకంటే
మళ్లీ మొదలవడం అంటే
గతాన్ని చెరిపేయడం కాదు
ఒక కొత్త దారిని
గుర్తించడం
అక్కడి నుంచే
నేను పునరుజ్జీవిస్తాను
