నడిరోడ్డు మీద
కపట కాపలాదారుల
నారంగి నీడలు
తెల్లని పావురాయి రెక్కలు
తెంపిన ఛిన్నాభిన్నంలో
రేపటిని పచ్చగా చూపిన నిలువద్దం
పగిలి పటాపంచలయిన
చీకటి చప్పుడు
వేవేల ఆవేశాలని నిద్రలేపింది
ఏడు గంటలైనా కొట్టని
గడియారపు ముల్లు
ఎర్రటి గునపంలా మారి
గడపలోపలే ఆగిపోయిన
నాలికలేని పాదాలకింది
సంస్కారాలనీ సాంప్రదాయాలనీ
తవ్వి పారేసింది
స్వేచ్ఛ మీదున్న ఆశ
ఆకలి కడుపుకి అన్నం ముద్ద వాసన
పోరాటాల్లో చిగురించమనీ
అనుకున్న ఆకాశాలన్నీ ఆవహించేయమనీ
ఆడపిల్లలందరినీ ఆహ్వానించింది
కాలాలను దిగమింగిన
నదీప్రవాహంలోంచి
అణగదొక్కిన ఆక్రోశమంతా
ఒక్క ఉదుటున
గుండెల కట్టలు తెంచుకుని
నినాదాలుగా దూసుకొచ్చింది
మగాళ్ల మదాలని చిత్తుచేసింది
పితృస్వామ్య పునాదులను కదిలించింది
నోరారా కళ్లారా రీళ్ళారా
రాజుల రాజకీయాలు
ఎన్ని కుట్రలు పన్నినా
ఎన్ని కంబ్యాక్లు విసిరినా
జెన్ జీ ఆడపిల్లలు
మన భుజం తడిమి
“ఛిల్ బ్రో – హమ్ దేఖేంగే…” అంటుంటే
ఇంకా దేశం ఊపిరితోనే ఉందని
నమ్మకమొస్తోంది…