వేల ఏండ్లుగా
చర్మాన్ని ఒలిసినం
చెప్పులు కుట్టినం
డప్పులు చేసి డమరుక నాదమైనం
ఇప్పుడు మేము జీవిత ఖైదీలం
వాడి ధర్మంలో
మేము శూద్రులం
బానిసలం
ఎట్టిచాకిరి చేసి
అంటరానితనానికే ఊడిగం చేసినం
ఇవాళ మేము జీవిత ఖైదీలం
మా వృత్తిమీద
మా శ్రమ మీద
మేము తినే మెతుకుల మీద
చివరికి మా రక్త మాంసపు ముద్దల మీద
కాషాయపు రంగు పులుముకుంది
అలా మేము జీవిత ఖైదీలమైనం
గోవును మాతగా ప్రకటించి
చివరికి న్యాయస్థానమే వేదాలు వల్లిస్తుంటే
దేశపు రాజ్యాంగం
కోర్టు మెట్లమీదే మౌనంగా ఉండిపోయింది
అందుకే మేము జీవిత ఖైదీలమైనం
మీరు చూస్తూనే ఉండండి…
మా చెప్పులతో
మీ గడపల్ని దాటుతాం
మా డప్పులతో
నిశ్శబ్దపు గోడల్ని బద్దలు కొడతాం
మా కలాలతో అసలైన చరిత్రను నిర్మిస్తాం
**
(గోవును వధించి, తిన్నారని గుజరాత్ హైకోర్టు ముగ్గురికి యావజీవ కారాగార శిక్ష వేసినందుకు నిరసనగా…)
ఇంకా పాత వస్తువే కవిత్వ వస్తువయ్యింది. దేశంలో ఇంకేది లేనట్టు. ఎర్రజెండా, వసంతం, దళిత తప్పితే కవిత్వానికి వస్తువు ఇతనికి దొరికినట్టు లేవు. ఆ రెండు పుస్తకాల్లోనూ ఇదే. దేశం ఇంత కార్పోరేటీకరణ అవుతుంది. SIR మీద యువత ఇంత ఉద్యమం చేస్తుంది. కాంటెంపరరీ గా రాయండి. రెండు పుస్తకాలూ వేసిన కవిత్వం వొంటబట్టలేదు ఇంకా. చెట్ల కింద కూర్చుంటే కాదు, చెట్టుని అనుభవించితే పుడుతుంది కవిత్వం.
దేశంలో హిందూ కార్పొరేటికరణ జరుగుతోంది. అలాగే తీవ్రమైన హింస ద్వారా పోరాటాలను అణచివేస్తోంది హిందూ కార్పొరేట్ ఫాసిస్ట్ పాలక వర్గం. అందుకే తన అస్తిత్వ రూపాన్ని చెప్పాలనుకోవడం తప్పుకాదు. చెట్టుని అనుభవించాలంటే చెట్టుని పడగొట్టి వేయడం కాదు. దాని నీడలో నలుదిశలా వ్యాపించడం.
మీ కామెంట్ ఇప్పుడే చదివినా.
బాగుంది.
ఇక్కడ మీకు ఒక విషయం చెప్పాలి అనుకుంటున్నాను
నేను ఏ కవిత రాస్తున్నారు, దేనిపై రాస్తున్నాను, ఏది రాయాలి, ఏది ప్రచురణకు ఇవ్వాలి, అనేవి నా వ్యక్తిగతమైన విషయాలు.
దానిమీద రాయలేదు ఎంతసేపు ఎర్రజెండా వసంతం దళితవాదం ఇది మాత్రమే మీకు కనిపిస్తున్నాయా అంటే కచ్చితంగా సందర్భాన్ని బట్టి ఇవే కనిపిస్తాయి.
వివక్ష అంటరానితనం అనుభవిస్తేనే కానీ తెలియదు, అధికారం చెలాయిస్తూ మాట్లాడటం ఆధిపత్యం గా మాట్లాడటం మీకు వచ్చినంతగా మాకు రాదు, మా భావజాలం మాకు అది నేర్పించలేదు .
రెండు రోజులు ముందు జరిగిన ఇన్సిడెంట్ని నేను మాట్లాడాను రాశాను, అదేలా కాంటెంపరరీ కాకుండా పోతుంది.
ఒక హైకోర్టు తీర్పును ఆధారంగా తీసుకొని, మిగతా కోర్టు లు కూడా ఇలాంటి తీర్పులు ఇంకెన్నో ముందు ముందు రావచ్చు, అలా ఎంతో మంది జీవితాలు జీవిత ఖైదీలుగా మిగిలిపోవచ్చు కూడా.
మీలాంటి వాళ్ళ వల్లే ఉద్యమాల ఊపిరులు ఆగిపోతున్నాయి,
వసంతం మీద ఆశ చచ్చిపోతుంది, ఇంకా దళితులు అంటారా అది మీ లెక్కల్లోలే లేదు కదా.
(మీ దృష్టిలో ఇవి రాస్తే మాత్రమే కాంటెంపరరీ అనుకుంటే మాత్రం ఇంక ఎవరేం చేయలేరు)
(Note: మారు పేర్లు వేసుకున్నంత మాత్రాన మిమ్మల్ని గుర్తుపట్టలేదు అని మాత్రం అనుకోకండి, ప్రజలు గమనిస్తున్నారు).
కవి అనేవారికి నిబద్దత, స్పష్టత ఉండాలి. దళిత వాదం మీద ఆ దిశగా వందల ఏళ్లుగా కవిత్వం వస్తూనే ఉంది, ఇంకా రావాలి కూడా అయితే అది మనమే ఎందుకు రాయాలి మనం చెప్పేది ఏదో వెలితి మిగిలే ఉంటుంది అది అందరూ చెప్పలేరు. అది కదా మనం రాయాల్సింది. ఇప్పుడు ఇదే కవిత నెల రోజుల తర్వాత ఎవరికి గుర్తుంటుంది? కవిత్వానికి ముందు చూపు ఉండాలి అది స్టాండర్డ్ రిఫరెన్స్ అవ్వాలి అలా ఉండాలి అంటే ముందు కవి అనేవారికి భవిష్యత్ నిర్మాణం మీద ఒక అంచనా ఉండాలి.
ఈ మాత్రం చెబితేనే తీసుకోలేకపోతున్నావు నీకేం భావజాలం ఉంది. వసంతం మీద ఆశ చచ్చిపోతుంది అంటే నీకంత ఆశ లేదని. నీకు ఉద్యమ అవగాహన లేదని. ఎర్ర తివాచీలు కప్పుకోగానే సరిపోదు. రాయడం నేర్చుకో ఇదేనా నీకు వాళ్ళు నేర్పించింది నువ్వు నేర్చుకున్నది.
నోట్ ( మారు పేర్లు వేసుకుంటున్నారు అంటే అది నీ వ్యక్తిగతాన్ని ఉద్దేశించినదై ఉంటుంది. నీ వ్యక్తిగతం గురించి నువ్వే ఆలోచించుకో including to Guru KV )
మైనారిటీల గురించి దళితుల గురించి రాయడం వల్ల మీకు ఎంత మండుతుందో స్పష్టంగా అర్థం అవుతుంది.
నెల తర్వాత ఈ పోయెమ్ ఎవరికి గుర్తుండకపోవచ్చు నిజమే కానీ ఇలాంటి సందర్భం మళ్లీ వస్తే ఈ పోయెమ్ మళ్లీ అవసర పడుతుంది అలా ఎన్నిసార్లు ఆ సందర్భం వస్తే అన్నిసార్లు ఈ పోయెమ్ నీ ఎవరు ఎత్తుకోవాలో వారు ఎత్తుకుంటారు .
మేము ఎలా ఉండాలో చెప్పేదానికంటే, ముందు మిమ్మల్ని మీరు ఆత్మవిమర్శ చేసుకోండి..
(ఈ మాత్రం చెబితేనే తీసుకోలేకపోతున్నావు నీకేం భావజాలం ఉంది. అంటున్నావు)
మీలాంటి వాళ్ళ వల్లే కదా, ఉద్యమాలు లేకుండా పోయేది, అందుకే తట్టుకోలేకపోతున్నా.
నువ్వు ఎలా రాస్తావు, ఎక్కడి నుండి రాస్తావు మాకు తెలుసు (నువ్వు ఎవరికి స్పై వో కూడా తెలుసు. )
కళ్లు మూసుకుని పాలు తాగిన పిల్లిలా, ఈ రాతల వెనుక ఉన్న వ్యక్తిత్వాన్ని ఎవరూ గుర్తించడం లేదని అనుకోవద్దు.
మేం గుర్తించాం. అవును, _అభద్రత_ లోఉన్న వ్యక్తివి. _భయం_ లో ఉన్న వ్యక్తివి.
నువ్వు రచయితతో గంటల తరబడి మాట్లాడవచ్చు. తప్పులేదు
కానీ, ఇలా అంతర్జాల వేదికపై ఆ రచయితకు నీ రూపం తెలియకుండా జాగ్రత్త పడుతూ, నీ పేరును దాచుకుని ఇలా రాయవచ్చా. ఇదేనా నువ్వు నేర్చుకున్నది.
కానీ, నీ రాతల్లో వ్యక్తం చేసిన ఆలోచనలను, నీ భావాలను అంత సులభంగా దాచలేవు.
ఇక్కడే అర్థమైతుంది నువ్వు నేర్చుకున్నది ఏమిటి అనేది.
ఇదే నీ అసలు రూపం.
నిజమే నెల తరువాత తిరిగి అదే పోయెమ్ చదవడానికి అందులో అంతగా ఏమి లేదు అని అర్థం. ఆత్మవిమర్శ నాకూ తెలుసు నీకేమైనా తెలుసుకుంటే అది నా పొరపాటే.
మైనారిటీల మీద దళితుల మీద నాకు మండిపోవడం కాదు నీకు చెప్పడం రాదు వాళ్ళని ఇంకా నీలాంటి వాళ్ళు ఉన్న చోటనే ఉంచుతున్నారు. పదే పదే వాళ్ళ అస్తిత్వం అలాంటిదే అని గుర్తు చేస్తున్నారు. నువ్వు రాసిన ఒక రెండు కార్పోరేటీకరణ కవిత్వాలు చూపించు నేను అంటున్నది తప్పని ఒప్పుకుంటా. నువ్వు రాసిన రెండు పుస్తకాలు ఎన్ని అమ్ముడయ్యాయి అని చెప్పు నీది కవిత్వం అని ఒప్పుకుంటా.
ఒకరు పేరు మార్చి ఇంత చర్చ చేస్తున్నారు అంటే పేరు చెప్పిన వారిని భౌతికంగా నైతికంగా నువ్వెంత ఇబ్బంది పెట్టావో నాకు తెలుసు. నీది రౌడీ రాజకీయం నీ వెనక మీ సంఘం ఉందని పొగరు. కొన్ని నెలలు ఆగితే నీ అసలు రంగు బయట పడుతుంది అప్పుడు నీ సంఘం వారే నిన్ను గెంటుతారు.
ఒక కవిత్వం వస్తువు దాని రిపెవెన్సు మీద చెప్పినందుకు నువ్వింత చర్చలోకి వచ్చావు కదా. సరే సాహిత్యమే వ్యక్తిగతం అని నేను అనుకుంటా. లేదు వ్యక్తిత్వం వేరు సాహిత్య రాజకీయం వేరు అని నీలాంటి వారు అంటారు. అలానే అయితే చర్చలోకి రా వ్యక్తిగతమే మాట్లాడుకుందాం.