Category: కవితలు

ఇంటి గోడలైతేనేం? కథలెన్నో చెబుతూనే ఉంటాయిఅవి వొట్టి గోడలేం కావుగోడలు మనుషుల్లాంటివే !రాత్రింబగళ్ళు గోడలుహృదయపు తలుపులు తెరిచికిటికీ కళ్ళు విప్పార్చినిన్ను ప్రేమగా…

ఇంక వాళ్ళు అతని ఛాతీని వెతికారుకానీ వాళ్ళకు అతని హృదయం మాత్రమే దొరికిందివాళ్ళపుడు అతని హృదయాన్ని వెతికారుఅందులో వాళ్ళకు ప్రజలు మాత్రమే…

అవతలి వైపుకాలం మారుతున్నదిగంటలు గడిచి పోతాయిమెల్లగా చీకటి ముసురుకుంటదిఆకాశం నల్లని దుస్తుల్ని విడిచేసిఉదయాన్ని తొడుక్కుంటది కానీరక్తమోడుతున్న ఈ నెలకుసంతాప సూచకంగామాకు నల్లని…

*చెట్టు*నేనుప్రశాంతంగా కూర్చొనికవిత రాస్తుంటే..నా వెనుకన నిల్చొనిఆకుల చేతులతోనను నిమిరేస్తూ,గాలుల శబ్దంతోనను తడిమేస్తూఓ పులకింతల కావ్యాన్నినాకు పాఠంగా చెబుతోంది.. *గాలి*చల్లని తాకిడితోఓ తాదాత్మ్యాన్నివెచ్చని…

అవును… నీ ఉద్యోగ జీవితం ముగిసిందిఇక నుంచీ నువ్వు పొద్దు పొద్దున్నే లేచి… కష్టపడి ఫలహారం తినేసి.. ఇరవై కిలోల అన్నం…

అవును పాలస్తీనా ఇప్పుడో అమ్మా నాన్న లేని అనాథపిల్లలే లేని విషాద ఒంటరి వృద్ధపాలస్తీనా ఇల్లే లేని నిరాశ్రితపాలస్తీనా మొఖాన్ని కోల్పోయిన…

పలక మీదఅక్షరాన్ని తుడిచినంత సులువాపసిపిల్లల హృదయాల్లోప్రేమను తుడవడమంటే ఆకు మీదనీటి బిందువును తుడిచినంత సులువాఅమ్మల మాటల్లోఆకలి తీర్చే పాలను తుడవడమంటే అద్దం…

పాలపొడి ద్వారానో, టీకాల ద్వారానోపిల్లలను, పెద్దలను విషపూరితం చేసిన వారు-యువత అద్భుత నైపుణ్యాన్నిపట్టపగలు వీధి దీపాలు చేసిన వారు-పాత్రికేయుల ముఖాలకు చీకటిని…

వాళ్ళు మాట్లాడద్ధనే అంటారుమనమేది మాట్లాడినా మాట్లాడద్దనే అంటారు కలిగినమాటంటేకంటిలో పుల్లబొడుసుకున్నట్టుఉన్నమాటంటేమిన్నిరిగిపోయి మీద పడ్డట్టుకుతకుతా ఉడికిపోయేవోళ్ళుకళ్ళు కాషాయరంగులో తిప్పుతూకాడిమోసే గిత్తలపైకి కాలుదువ్వి రంకెలేస్తూమనమేది…

-తనుశ్రీ శర్మ(అనువాదం: హిమజ) అనేక ఆశలతో వెలిగే కళ్ళు,సంతోషకరమైన చిరునవ్వులుమృదువైన చేతులు, కోటి కమ్మని కలలుఇది కాదా పిల్లలను గుర్తించే తీరు…

నా నేలకిప్పుడుపురిటి నొప్పుల మీద కన్నాపూట గడవడం మీదే దృష్టిచేతిసంచి పట్టుకునిఖర్జూరపు చెట్ల నీడల్లోఊడిగానికి బయల్దేరింది నదులు –కోల్పోయిన గర్భసంచులతోతెగిన పేగులతోనెత్తురు…

మొదలైన పారిశ్రామికీకరణవెట్టికి ఊతమిచ్చిందిఏలిక వత్తాసు పలికింది గొంతులు పెగిలాయిప్రశ్నలు మొదలయ్యాయిసంఘటిత శక్తి కి అంకురార్పణ హే మార్కెట్లో చిందిన రక్తంప్రపంచ వ్యాప్తంగా…

ఎవరికి రక్షణ వున్నదీఈ కీచక పాలనలో…ఎవరికి ఆలన వున్నదీఈ వంచక రాజ్యం లో… మానాల్ దోయుడుమామూల్ ఇక్కడ..పానాల్ దీయుడుఓ ఫ్యాషన్ యీడా..…

—————| మహమూద్ | నగరం ఇప్పుడు నగరంగా లేదు కానీ,ఎక్కడైనా మనుషులు మనుషులే! విధ్వంసం కూల్చేసిన ప్రతిసారీనగరాన్ని తిరిగి నిర్మించేది మనిషే!…

వాళ్ళు పిలిచారని ఆనందంగా వెళ్ళానుకానీ నా కంటే ముందే నా కులంఅక్కడకి వెళ్ళిందనివెళ్ళాక తెలిసింది. నా ముఖాన్ని జత చేస్తూ వేసినఓ…

అనువాదం: గీతాంజలి కొన్నిసార్లు ఒక లాంటి చిత్త భ్రాంతిలో…నేనెక్కడున్నానో కూడా మరిచిపోతుంటాను.నా చేతులు నేను పడుకున్న పరుపుపై రక్తం చిందుతూ ఉంటాయి…రక్తం…

హఠాత్తుగాఎండిన చెట్టు కిఎగిరే తెల్లటి పూలు ఉన్నట్టుండికుంట లో విసిరిన రాయిరెక్కలొచ్చి ఎగిరిన పక్షి ఆరు బయటబకెట్ నిండానీళ్లు చూసిపైకి పోసుకోవడానికినీటిలో…

బిడ్డల సదువుకువొంటి బట్టకూఅల్లాడిన ఇంటిల్లీకడుపుకు చాలని జీతపురాళ్లతోకుస్తీపడుతూఅప్పులవాళ్ళముప్పులు కాస్తూ ధరల కాటులుపన్నుపోటులుజేబుకు పడినచిల్లులు మరిచి హోలీ సంబరవేడుకలంటూశుభాకాంక్షలూశూర మెసేజ్లో వరదెత్తినఉల్లాసంలోమునిగితేలేఓ నడ్మి…

(రెండీ మెక్ క్లెవ్ (ఆష్ లాండ్, కెంటక్కీ, అమెరికా)తెలుగు అనువాదం -గీతాంజలి) నిజమే సైనికులు మన దేశాన్ని కాపాడే దేశభక్తులుఎప్పటిదాకా అంటే……

ఎదురీత దూరమెంతో స్పష్టతుండదుప్రయాణం ఏకముఖంగా సాగుతుంటుందిమంచి రంగుతో పైనుండి కమ్ముకునేమంచు-తెలుపు బూడిదచేరబిలిచేది నిన్ను చల్లబరచడానికేననినీకు తెలియదు గాక తెలియదుఒక్కో వరదసుడి ఎదురైనప్పుడల్లాదిగువమార్ల…

అనుమానాలు సుడిగుండాలైవెంటాడుతుంటాయితల్లీ పెళ్ళాం చెల్లీ కోడలూ….అన్ని పాత్రల్లో మెప్పించేబరువును వేదికలుగా మోస్తూనే ఉంటాం ఇది చేయి అది చేయకు అంటూపరువు ప్రతిష్టల…

ఉగాదికిఉగాది మీద పద్యం రాయాలనిరూలేమి లేదుఉగాదికిఉతికి ఆరేయాల్సినమనిషి జీవితం గురించి కూడా రాయోచ్చు కాలం చెల్లినవంతెన కూలినట్టుతుఫానుకిచెట్టు విరిగినట్టుకూలిన మన తనం…

నువ్వు ఊరికి పోయి24 గంటలే గడుస్తోందినాకు మాత్రం 24 వేలవత్సరాల కాలంగా తోస్తుంది ఇంట్లో వుంటే మన్మరాండ్లసెలయేరు గల గలబడికి పోతే…

విసుక్కోకు జీవితం మీదగిన్నె అడుగున మిగిలిన నాలుగు మెతుకుల్లాంటి జీవితం మీదసాయంత్రంలోకి అదృశ్యమవుతున్న వెచ్చని మధ్యాహ్నపు ఎండలాంటి జీవితమ్మీదనిన్ను పెంచిన జీవితం…

ఆ రాత్రి తెల్లవారనే లేదు ‘జీవితకాలం లేట’నిపించిన రైలులిప్తపాటులో దూసుకువచ్చిన రాత్రి కలవని పట్టాలమీదరంపపు కోత చక్రాలతోకన్నీటి చుక్కలని ఖండఖండాలుగావిసిరివేసిన చీకటి…

ఉన్మాదంపండుగ ముసుగేసుకొనివేయిపడగలనాగైబుసలుగొట్టింది వీధులు మతి తప్పిపరాయి సంస్కృతిమీదనగ్న తాండవంజేశాయి అది వాటరుబెలూనైనిస్సహాయ ముస్లిం మహిళవీపు మీద పగిలిందికొడుకుకు మందుకోసంబయలెల్లిన యువకునికినల్లరంగును పూసిందిమారణాయుధాలుయధేచ్ఛగా…

నకనకలాడే కడుపాకలిని తీర్చుకోడానికి చేసేపెనుగులాట కన్నా మించిన యుద్ధమేముంటుందిడొక్కార గట్టుకున్న ప్రజలకుఅది ఎగబడడం అను, దొమ్మీ అనుఆక్రమణ సైన్యంపై నిరాయుధ దాడి…

ఇక్కడో చెయ్యిఅక్కడో కాలుఊపిరి ఆగిపోయిన తల! కదులుతుంటేకాళ్ళకు తగిలేఖండిత వక్షోజాలు! వీర గర్వం తో ఊపుతోందిశతృ సింహం జూలు! రాబందు పిలుస్తోందిబంధు…

పిల్లలంటేపాలస్తీనా పిల్లలేపిల్లలంటానువేగుచుక్కలంటాను గురువులంటేపాలస్తీనా పిల్లలేనాగురువులంటాను. చదవమంటేబాంబుల విస్ఫోటనాల కోర్చిశిథిలాల మధ్యజెండాలు పాతేపిల్లలు కళ్ళలోఆత్మవిశ్వాసాల చదవమంటాను. రాయమంటేయుద్దసైనికుల కెదురునిల్చేమిలటరీ కోర్టులకుచెమటలు పట్టి ంచేబాలయోధుడిమరణధిక్కారాన్ని…

ప్రకృతిని ప్రతిబింబించే అదొక కాన్వాస్‌ అలకల పోతలతో అద్భుతాలుదాని పై పూవులు, ఫలాలూ, చిత్రాలై పరవశిస్తాయిసూర్యచంద్రులు ఆముదంలో తడిసి నిగనిగలాడుతుంటారుమహారాజు ఛాయలు నింపే…

రంగు రంగుల పడవరెక్కలున్న సరస్సులురుతువుకోమారు నీళ్లోసుకునే చీనార్ చెట్లుమబ్బుల గూటికి వేసిన నిచ్చెనలాఓ కుర్ర పర్వతంనేలపైన అన్నీ ఉన్నాయిఇక్కడ మనుషులు భూమి…

లెఫ్ట్ రైటుల్లోఫరకు ఎంతున్నా..కాలం వొళ్ళోజీవిత విలువలెరిగినెనరుతో బతికిన వాళ్ళానాడు.. ఇప్పుడేమోఎటు జూసినా..సర్వ పక్షాలూపక్షవాతాలొచ్చికనకం కౌగిట్లోఓలలాడుతూ.. ఘడియ ఘడియానరహంతకపాలక కనుసన్నల్లోజవురుకొనే జంఝాటంలోమునిగి తేలుతూ……