ఎన్నెన్నేళ్లుగా
ఎంతెంతెత్తున
జాతి విముక్తి
వర్ణ పతాకాలు
ఎగిరెగిరి రెపరెపలాడినా..
మానవత్వపు అంశగా
సగటు మనిషిగా
కల్లా కపటం
ఎరుగని జీవిగా
మనిషికి బతికే
చోటే దిక్కడ..
ఎదనిండా నవ్వులతో
అలుపెరుగని ఆటలతో
చెదరని ఆశ్వాసాలు
అలలు అలలుగా
పురివిప్పుకు వికసించే
పురుటి కలల
మనో సాగర వనాలు
చిగురులు తొడిగే
జానెడంటే జానెడు
నేలెక్కడుందిక్కడ..
లే రెక్కల రెప రెపల
కిలకిలా రావాలు
కళ్ళల్లో దాచుకుని
అమ్మ రెక్కలకింది
వెచ్చదనాన్ని
వాగ్దానం చేసే
చెట్టొకటైనా
కొమ్మొకటైనా
మిగిలుందా ఇక్కడ..
ఆ హృదయాలకు
అండగ ఉండే జాగ
వొక ఆకంతైనా
అడుగంతైనా
ఏడుందిక్కడ..
భద్రతకూ..
భయరాహిత్యానికీ
నెలువైన రెక్కలకింద
గాఢంగా ఎద హత్తుకుని
విహరించే చోటేది
బిడ్డలూ మీకిక్కడ లేదని
ఎదురొచ్చే రైలుకు
ఎదపరిచితివి తల్లీ
మము క్షమించు..!
ఇన్నాళ్ల భ్రమలో
మగ్గి మురిగిన
మము దహించు..!!
నేరం
నాదెంత మాత్రం కాదని
వాదించగలదు రాజ్యం..
అదే నిజమని
కితాబివ్వగలదు న్యాయం..
పురాణ గాధల
పుణ్య సీతమ్మ తల్లులో..
లెక్కకందని
నవీన ఘోషల
శ్వాస లొదిలిన
నిన్న మొన్నటి
విజయమ్మలో..
కనుమరుగైపోతున్న
కన్న తల్లులకైనా..
కన్నీటి వెతల
వాళ్ళ కలలు
సాకారం చేసే
ఆ మురిపాల
ముద్దు బిడ్డలకైనా..
కగారులై
కాంతులీనబోతున్న
గణతంత్రపు
దింపుడు గల్లం
అమృత ఘడియల్లో..
ఇంతకన్నా
ఏమివ్వగలం..??!!