అంధ

మదనపల్లెలోని ఆ విశాలమైన ఇల్లు భౌతికంగా ఇటుకలతో, సిమెంట్ తో కట్టబడిందే కావచ్చు, కానీ మానసికంగా అదొక శ్వాస పీల్చుకునే, చీకటిని దిగమింగే కాంక్రీటు రాక్షసుడిలా మారిపోయింది.
ఆయన ఒకప్పుడు విద్యార్థులకు రసాయన శాస్త్రం, వృక్ష శాస్త్రం బోధించిన సైన్స్ కళాశాల వైస్ ప్రిన్సిపాల్. ఆమె ఎంతో మందికి క్రమశిక్షణ నేర్పిన ఒక విద్యాసంస్థ కరస్పాండెంట్.

వాళ్ళిద్దరూ సమాజం దృష్ఠిలో అక్షరాలను శాసించే దేవుళ్ళు. కానీ ఆ ఇంటి నాలుగు గోడల మధ్య, కరోనా లాక్డౌన్ తెచ్చిన ఆ భయంకరమైన ఒంటరితనంలో, వాళ్ళ మెదళ్లలోని ‘వాస్తవం’ నెమ్మదిగా కరిగిపోవడం మొదలైంది.

ఒకరోజు ఉదయం ఆ ప్రొఫెసర్ తన లైబ్రరీలోని పుస్తకాలను తెరిచి చూశాడు. అందులోని అక్షరాలన్నీ చనిపోయిన చీమల్లా రాలి కింద పడిపోతున్నాయి.
అక్షరాలకు అర్థాలు లేవు, లాజిక్ కు ప్రాణం లేదు. “ఏందప్పా ఇది… ఈ సైన్సు పుస్తకాలన్నీ మురిగిపోతా ఉండాయే. ఈ తర్కం అంతా ఒక పెద్ద రోగం లాగా ఉందే,” అని ఆయన తన భార్యతో గొణిగాడు.

ఆమె చేతిలో ఒక పాత బెత్తం ఉంది. ఒకప్పుడు విద్యార్థులను కొట్టిన ఆ బెత్తంతో ఆమె ఇప్పుడు గాలిలోని కంటికి కనిపించని రాక్షసులను అదిలిస్తోంది.

“అవును సామి, ఈ చదువులు, ఈ డిగ్రీలు అన్నీ మనల్ని కట్టేసిన ఇనుప గొలుసులు. ఆ పైనుంచి దేవుడు చూస్తా ఉండాడు… కలియుగం అంతమైపోతా ఉంది. సత్యయుగం మన ఇంటి నుంచే మొదలు కావాల,” అంది ఆమె కళ్ళు తేలేస్తూ.

ఆ క్షణంలో వాళ్ళ మెదడులో తర్కం అనేది ఉరివేసుకుని ఆత్మహత్య చేసుకుంది. వాళ్ళిద్దరి చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం ఒక పెద్ద అబద్ధంలా కనిపించడం మొదలైంది.

వాళ్ళిద్దరి మనస్సులను ఒకే అదృశ్యమైన, భయంకరమైన దారం కలిపేసింది. అదే ‘ఫోలీ ఎ డ్యూ’.

ఒకరి పిచ్చి మరొకరికి అంటుకునే ఒక భయంకరమైన మానసిక వైరస్ అది. వాళ్ళ ఇంట్లో గోడ గడియారం ముల్లులు తిరగడం ఆగిపోయాయి.

వాళ్ళకు ఇప్పుడు సమయం లేదు, కాలం లేదు, కేవలం అనంతమైన శూన్యం మాత్రమే ఉంది.

లాక్డౌన్ నిశ్శబ్దం ఆ ఇంటిని ఒక సమాధిలా మార్చేసింది. బయటి ప్రపంచంతో వాళ్లకు ఎటువంటి సంబంధం లేదు.

టీవీలు, పేపర్లు అన్నీ వాళ్ళ కళ్ళకు విషం చిమ్మే పాముల్లా కనిపించాయి. వాళ్ళిద్దరు కూతుర్లు, ఒకరు మాస్టర్స్, మరొకరు ఎంబీఏ చదివిన అత్యంత తెలివైన యువతులు.

కానీ తల్లిదండ్రుల మెదడులోని ఆ మానసిక వైరస్ వాళ్ళ నరాల్లోకి కూడా పాకిపోయింది. పెద్ద కూతురు తన సర్టిఫికెట్లను చూసుకుని పకపకా నవ్వింది.

“ఈ కాగితాలు చూస్నావా అమ్మా… ఇవి కాల్చేస్తే వచ్చే బూడిదలో ఉన్న నిజం, ఈ అక్షరాల్లో లేదే!” అంది ఆమె.

ఆ నలుగురు ఒకరికొకరు మాత్రమే అర్థమయ్యే ఒక వింతైన సైకలాజికల్ లూప్ లో ఇరుక్కుపోయారు.

రాత్రులు వాళ్ళకి నిద్ర లేదు. గాలిలో ఎవరో మంత్రాలు చదువుతున్నట్లు, కంటికి కనిపించని దేవుళ్ళు వాళ్ళతో మాట్లాడుతున్నట్లు వాళ్ళు బలంగా నమ్మేశారు.

చిన్న కూతురు గంటల తరబడి ఒకే చోట కూర్చుని శూన్యంలోకి చూస్తూ, “కలియుగం ఆఖరి రోజులు వచ్చేసినాయి. మన శరీరాలు మురికి బట్టలు… వీటిని ఇడిచిపెడితేనే దేవుడి దగ్గరికి పోగలం,” అని పలవరించడం మొదలుపెట్టింది.

ఆమె మాటలకు ఆ తల్లిదండ్రులు చేతులు జోడించి మొక్కేవారు. తమ కన్నబిడ్డలు మనుషులు కారని, పైలోకాల నుంచి వచ్చిన దేవతలని వాళ్ళు భ్రమించారు.

ఆ ఇంట్లో ప్రతి వస్తువూ ఒక పూజా సామాగ్రిగా మారిపోయింది. వాళ్ళు పీల్చే గాలిలో ఆక్సిజన్ లేదు, కేవలం ఒక కుళ్ళిన ఉన్మాదం, మత్తు మాత్రమే ఉన్నాయి.

సమాజం, బంధువులు, స్నేహితులు… అందరూ వాళ్ళ దృష్టిలో రాక్షసులు. తమను తాము కాపాడుకోవడానికి వాళ్ళు తమ ఇంటిని ఒక కంచుకోటలా, ఒక మంత్రశాలలా మార్చేశారు.

తర్కం బతికున్న ప్రపంచం వాళ్ళకు చాలా దూరంగా ఎక్కడో అదృశ్యమైపోయింది.

జనవరి నెల. చలిగాలులు మదనపల్లెను వణికిస్తున్నాయి.

కానీ ఆ ఇంట్లో మాత్రం ఉక్కపోత, భరించలేని సాంబ్రాణి పొగ. వాళ్ళు అన్నం తినడం మానేశారు.

దానికి బదులు తీవ్రమైన ఉపవాసాలు చేస్తూ, దేవుడి కోసం తమను తాము క్షీణింపజేసుకుంటున్నారు.

“శరీరానికి ఆకలి వేస్తా ఉందంటే, లోపల ఉన్న మురికి కాలిపోతా ఉందని అర్థం. తినకండప్పా… నిన్నటి కాలాన్ని తిందాం, రేపటి మోక్షాన్ని తాగుదాం,” అని ఆ ప్రిన్సిపల్ తల్లి బిడ్డలకు ఉపదేశం చేసేది.

ఆమె కళ్ళ కింద నల్లటి వలయాలు, ముఖంలో రక్తం లేని పాలిపోయిన చర్మం. కానీ వాళ్ళ కళ్ళకు తాము అత్యంత తేజస్సుతో వెలిగిపోతున్నట్లు అనిపించేది.

రోజుకు వందలసార్లు పూజలు చేయడం, అర్థం లేని మంత్రాలు ఉచ్చరించడం వాళ్ళ దినచర్య. ఆ ఇంటి వంటగదిలోని పాత్రలన్నీ ఖాళీగా ఉన్నాయి, కానీ పూజగదిలో నిమ్మకాయలు, కొబ్బరికాయలు, పసుపు కుంకుమలు గుట్టలు గుట్టలుగా పడి ఉన్నాయి.

ఒకరోజు ఆ ప్రొఫెసర్ ఒక ఇత్తడి చెంబులో నీళ్ళు పట్టుకుని, “చూస్నావా… ఈ నీళ్లలో ఆకాశం కనపడతా ఉంది. రేపు సత్యయుగం రాబోతా ఉంది. మనమే దానికి సృష్టికర్తలం,” అని అరిచాడు.

ఆ మాటలు విన్న ఆ కూతుర్లు ఇద్దరూ తీవ్రమైన పారవశ్యంతో ఊగిపోయారు. వాళ్ళకు ఇప్పుడు తమ ఉనికి మీద తీవ్రమైన విసుగు పుట్టింది.

మనిషిగా బతకడం ఒక పాపంగా భావించారు. మరణం అనేది భయపడాల్సిన ముగింపు కాదని, అదొక పవిత్రమైన యజ్ఞమని, చావు అనే తలుపు గుండా వెళ్తేనే అసలైన జీవితం మొదలవుతుందని వాళ్ళు ఒక దృఢమైన అంధవిశ్వాసానికి వచ్చేశారు.

ఆ కుటుంబం ఇప్పుడు కేవలం నలుగురు మనుషులు కాదు, ఆత్మహత్య చేసుకోబోతున్న తర్కానికి నలుగురు సాక్షులు.

అది జనవరి 24, 2021. ఆదివారం రాత్రి. ఆ ఇంట్లో వాతావరణం అత్యంత భయంకరంగా ఉంది.

పూజగదిలో హోమం మండుతోంది. ఆ మంటల వెలుతురులో వాళ్ళ ముఖాలు రబ్బరు మాస్కుల్లా, ఎటువంటి మానవ భావోద్వేగాలు లేని జీవచ్ఛవాల్లా కనిపిస్తున్నాయి.

అదొక అత్యున్నతమైన ‘ప్రయోగం’ చేసే సమయం. చావును పిలిచి, ఆ చావు కళ్ళల్లోకి చూసి, తిరిగి ప్రాణాలు తీసుకురాగలమనే ఒక వికృతమైన అహంకారం ఆ తల్లిదండ్రులది.

ఇది హత్య కాదు, వాళ్ళ దృష్టిలో ఇదొక పవిత్రమైన క్రతువు. చిన్న కూతురు ఎంతో ప్రశాంతంగా, పూలమాల కోసం ఎదురుచూస్తున్న భక్తురాలిలా నేల మీద పడుకుంది.

“నన్ను ఆవలి ఒడ్డుకు తీస్కపో అమ్మా… ఈ శరీరం నాకు ఇరుకుగా ఉందే,” అంది ఆమె ఎలాంటి భయం లేకుండా.

వాళ్ళ దృష్టిలో ఇంట్లో ఉన్న ఒక బరువైన వ్యాయామపు డంబెల్ ఒక మామూలు ఇనుప ముక్క కాదు. అదొక దైవాంశ సంభూతమైన ఆయుధం.

తల్లి మంత్రాలు చదువుతుండగా, ఒకప్పుడు విజ్ఞానాన్ని బోధించిన ఆ ప్రొఫెసర్ తండ్రి, అత్యంత నిర్లిప్తంగా, ఎటువంటి కరుణ లేకుండా ఆ డంబెల్ తో కన్న కూతురి తల మీద బలంగా మోదాడు.

రక్తం ఎగజిమ్మింది. ఎర్రటి నెత్తురు ఆ పూజా గది నేల మీద పారుతోంది. కన్నబిడ్డ ప్రాణాలు గాలిలో కలిసిపోతుంటే, ఆ ప్రొఫెసర్, ఆ ప్రిన్సిపల్ ఏడవలేదు.

వాళ్ళ కళ్ళలో ఎలాంటి పశ్చాత్తాపం లేదు.

“చూస్నావా… బిడ్డ ఎంత సుఖంగా నిద్రపోయిందో. దేవుడి దగ్గరికి వెళ్ళిపోయినాది. రేపు పొద్దున్నే మల్లా బతికి వస్తాది,” అన్నాడు ఆ తండ్రి చిరునవ్వుతో.

ఆ శబ్దం వాళ్ళకు పుర్రె పగిలినట్లు వినిపించలేదు, ఒక అద్భుతమైన దేవాలయపు గంట మోగినట్లు వినిపించింది.

అక్కడ ఒక ప్రాణం పోలేదు, వాస్తవం అనేది తన గొంతు తానే కోసుకుని చచ్చిపోయింది.

రక్తం నేల మీద గడ్డకట్టి ఒక వింతైన రంగోలిలా మారింది. చిన్న కూతురి శరీరం చల్లబడిపోయింది.

గంటలు గడుస్తున్నా ఆమె లేవలేదు. తమ మంత్రాలకు ఆమె ఎందుకు లేవలేదా అని ఆ తల్లిదండ్రులు ఆలోచిస్తుండగా, ఉన్నత చదువులు చదివిన పెద్ద కూతురు ఒక భయంకరమైన నిర్ణయానికి వచ్చింది.

“అమ్మా, చెల్లి ఆత్మ ఆ చీకటి లోకంలో దారి తప్పిపోయి ఉంటుంది. నేను పోయి దాన్ని పట్టుకొస్తా,” అంది ఆమె ఒక త్రిశూలం లాంటి ఆయుధాన్ని చేతిలోకి తీసుకుంటూ.

సైన్స్, మేనేజ్మెంట్ అన్నీ చదివిన ఆ మెదడు, ఇప్పుడు తన శరీరాన్ని ఒక వాహనంగా మాత్రమే భావిస్తోంది.

“అట్టాగే పోయిరా తల్లీ… ఇద్దరూ కలిసి ఏలు పట్టుకుని రేపు పొద్దున్నే వచ్చేయండప్పా,” అని ఆ తల్లి దీవించింది.

పెద్ద కూతురు ఆ రక్తపు మడుగులో, చెల్లి శవం పక్కనే కూర్చుని, ఆ దేవుళ్ళను ప్రార్థిస్తూ తనను తాను త్యాగం చేయడానికి సిద్ధపడింది.

తల్లిదండ్రులు హోమం చేస్తూ బిగ్గరగా మంత్రాలు చదువుతూనే ఉన్నారు. ఆ తండ్రి అదే డంబెల్ తో, అదే నిర్లిప్తతతో పెద్ద కూతురి మీద కూడా దాడి చేశాడు.

ఒక్కో దెబ్బకు ఆమె తల నుండి నెత్తురు చిందుతోంది. నొప్పి ఆమెకు తెలియడం లేదు, ప్రతి దెబ్బకు ఆమె వేరే డైమెన్షన్ లోకి ఒక అడుగు ముందుకేస్తున్నట్లు, సత్యయుగంలోకి ప్రవేశిస్తున్నట్లు ఫీల్ అవుతోంది.

చివరికి ఆమె ఉనికి కూడా భౌతిక ప్రపంచాన్ని దాటి, ఆ నెత్తుటి మడుగులో శాశ్వతంగా విశ్రమించింది.

ఆ గదిలో ఇప్పుడు రెండు శవాలు ఒకదానికొకటి అతుక్కుని, అర్థం లేని ఒక వికృతమైన మానసిక పజిల్ లా పడి ఉన్నాయి.

ఇల్లే కబేళాగా మారిన అత్యంత పరాకాష్ట అది.

ఆ మారణహోమం జరిగిన తర్వాత ఆ గదిలో అదృశ్యమైనది ప్రాణాలు మాత్రమే కాదు, మానవత్వం అనే భావన కూడా.

రక్తం వాసన, విపరీతంగా కాల్చిన సాంబ్రాణి పొగ వాసన కలిసి ఆ గది గాలిని ఒక ఘనీభవించిన మంచుగడ్డలా మార్చేశాయి.

రెండు శవాల పక్కన ఆ తల్లిదండ్రులు ప్రశాంతంగా కూర్చుని ఉన్నారు. వాళ్ళ ముఖాల్లో ఒక వింతైన చిరునవ్వు, తీరని ఆధ్యాత్మిక శూన్యం ఉన్నాయి.

వాళ్ళకు ఆ గదిలోని నెత్తుటి వాసన రావడం లేదు. వాళ్ళ దృష్టిలో అది ఒక పవిత్రమైన పూలతోట.

ఆ శవాలు వాళ్ళకు శవాల్లా కనిపించడం లేదు, నిద్రపోతున్న దేవతల్లా కనిపిస్తున్నాయి.

“చూస్నావా సామి… మన బిడ్డలు ఎంత ప్రశాంతంగా పడుకున్నారో. సూర్యుడు రాగానే ఇద్దరూ లేచి కూర్చుంటారు. సత్యయుగం మొదలైపాయే,” అని ఆ ప్రిన్సిపల్ తల్లి మురిసిపోతోంది.

వాళ్ళు ఆ శవాలతో మాట్లాడుతున్నారు, వాళ్ళకు శవాలు తిరిగి సమాధానం చెబుతున్నట్లు భ్రమిస్తున్నారు.

వాళ్ళ మెదడులోని రసాయనాలు పూర్తిగా సమతుల్యత కోల్పోయి, వాళ్ళని వాస్తవ ప్రపంచం నుండి పూర్తిగా డిస్-కనెక్ట్ చేసేశాయి.

అక్కడ ఉన్నది తల్లిదండ్రులు కాదు… ఒక ఉన్మాదానికి బానిసలైన రెండు శరీరాలు. వాళ్ళు మరణాన్ని జయించామనే గర్వంలో ఉన్నారు.

బయట పగలు రాత్రి మారుతున్నాయి, కానీ వాళ్ళ బుర్రలో మాత్రం కాలం స్థంభించిపోయి, ఒక పిచ్చి భ్రమగా మారిపోయింది.

ఆ ఆదివారం రాత్రి నుండి సోమవారం వరకు ఆ ఇంట్లోంచి ఎటువంటి అలికిడీ లేదు. వాళ్ళ ప్రవర్తన గురించి అంతకుముందే అనుమానం ఉన్న సహోద్యోగులు, స్థానికులు పోలీసులకు సమాచారం ఇచ్చారు.

పోలీసుల జీపుల సైరన్లు ఆ వీధి నిశ్శబ్దాన్ని బద్దలు కొట్టుకుంటూ వచ్చాయి. పోలీసులు తలుపులు బద్దలు కొట్టుకుని లోపలికి ప్రవేశించారు.

లోపలికి అడుగుపెట్టగానే వాళ్ళ ముక్కు పుటాలు పగిలిపోయేలా రక్తం, సాంబ్రాణి వాసన.

పోలీసులు గదిలోకి వెళ్ళేసరికి, ఆ నెత్తుటి మడుగులో ఛిద్రమైన ఆ ఇద్దరు యువతుల శవాలను చూసి వాళ్ళ రక్తం గడ్డకట్టుకుపోయింది.

కానీ పోలీసులను అంతకంటే ఎక్కువగా భయపెట్టింది ఆ ప్రొఫెసర్, ఆ ప్రిన్సిపల్ ప్రవర్తన.

పోలీసులు వస్తున్నారని వాళ్ళు ఏమాత్రం భయపడలేదు. తుపాకులు పట్టుకుని నిలబడ్డ పోలీసులను చూసి, ఆ తల్లి ఎంతో శాంతంగా నవ్వింది.

“ఏందప్పా ఈ గోల… మా పిల్లలు నిద్రపోతా ఉండారు, శబ్దం చేయకండి. మా బిడ్డలు చనిపోలేదు, వాళ్ళు దేవుడి దగ్గరకు వెళ్ళారు. మమ్మల్ని ఒక రోజు వదిలేయండి, ఉదయం నాటికి వాళ్ళను మళ్ళీ బతికిస్తాం,” అని వారితో వాదించడం మొదలుపెట్టింది.

చట్టం, నేరం, శిక్ష అనేవి వాళ్ళ బుర్రల్లోకి ఎక్కడం లేదు. తాము చేసిన పనికి వాళ్ళలో కొంచెం కూడా పశ్చాత్తాపం లేదు.

పోలీసులు నిశ్చేష్టులయ్యారు. వాస్తవం అనేది మనిషి మెదడు నుండి ఎంత సులభంగా, ఎంత ఘోరంగా విరిగిపోతుందో చూసి పోలీసులు భయంతో వణికిపోయారు.

ఆ ఉన్నత విద్యావంతులకు బేడీలు వేసి తీసుకెళ్తున్నప్పుడు కూడా వాళ్ళు మంత్రాలు చదువుతూనే ఉన్నారు.

​పోలీసులు వారికి బేడీలు వేసి బయటకు లాక్కెళ్తున్నప్పుడు కూడా, ఆ తల్లి, “మా పిల్లలు దేవుడి దగ్గర ఉన్నారు, మమ్మల్ని వదిలేయండి,” అని వాదించింది.

వారి ఆత్మలు ఎప్పటికీ కోలుకోలేని విధంగా తమ సొంత సిద్ధాంతాల ఉచ్చులో చిక్కుకుపోయాయి.

చట్టం వారికి శిక్ష వేయవచ్చు, జైలులో పెట్టవచ్చు. కానీ వారు అనుభవిస్తున్న అసలైన నరకం ఆ జైలులో లేదు… ప్రతిరోజూ తమ కళ్ళ ముందు మెదిలే ఆ నెత్తుటి మరకలలో, తమ సొంత బిడ్డల మృతదేహాల పక్కన కూర్చుని వారు గడిపిన ఆ అనంతమైన, చీకటి రాత్రులలో ఉంది.